پرش به محتوا

روز عاشورا

مقاله نامزد خوبیدگی
از ویکی شیعه
سوگواری محرم
تابلوی عصر عاشورا
رویدادها
نامه‌های کوفیان به امام حسین(ع)نامه امام حسین(ع) به اشراف بصرهروز عاشوراواقعه کربلاواقعه عاشورا (از نگاه آمار)روزشمار واقعه عاشورااسیران کربلا
افراد
امام حسین(ع)علی اکبرعلی‌اصغرعباس بن علیحضرت زینب(س)سکینه بنت حسینفاطمه دختر امام حسینمسلم بن عقیلشهیدان کربلااسیران کربلا
جای‌ها
حرم امام حسین(ع)تل زینبیهحرم حضرت عباس(ع)گودال قتلگاهبین‌الحرمیننهر علقمه
مناسبت‌ها
تاسوعاعاشورادهه محرماربعیندهه صفر
مراسم
مرثیه‌خوانینوحهتعزیهروضهزنجیرزنیسینه‌زنیسقاخانهسنج و دمامدسته عزاداریشام غریبانتشت‌گذارینخل‌گردانیقمه‌زنیراهپیمایی اربعینتابوت‌گردانیمراسم تابوت

عاشورا نام روز دهم ماه محرم است که به‌ویژه به سبب شهادت امام حسین(ع) در این روز شناخته می‌شود.[۱] برخی منابع لغوی، رواج این نام را مربوط به دوره اسلامی دانسته و معتقدند در عصر جاهلیت چنین نامی به کار نمی‌رفته است.[۲] همچنین شماری از واژه‌شناسان، عاشورا را برگرفته از واژه‌ای عبری به معنای «روز دهم» دانسته‌اند[۳] که برای دهمین روز ماه تیشری در تقویم یهودی به کار می‌رفته است.[۴] در برخی منابع روایی نیز عاشورا «یَوْمُ كُوثِرَ» نامیده شده که به تفسیر علامه مجلسی، بیانگر روزی است که امام حسین(ع) به سبب کثرت دشمنان مغلوب ظاهری شد.[۵]

در روز عاشورا، امام حسین(ع) و بیشتر یارانش در نبرد با سپاه یزید بن معاویه به شهادت رسیدند.[۶] پس از پایان نبرد، سپاه عمر بن سعد به خیمه‌های اهل‌بیت(ع) یورش برد، اموال آنان را غارت کرد و زنان و کودکان را به اسارت گرفت و پیکر شهدا را زیر سم اسبان لگدکوب کرد.[۷] پس از واقعه کربلا، بنی‌امیه روز عاشورا را روزی مبارک معرفی کردند[۸] و برخی اعمال شادمانه را در آن رواج دادند؛ چنان‌که در زیارت عاشورا نیز به این موضوع اشاره شده است.[۹]

در فرهنگ شیعی، عاشورا مهم‌ترین روز سوگواری برای امام حسین(ع) است. در این روز، شیعیان در مناطق مختلف جهان مراسم عزاداری برگزار می‌کنند و در بسیاری از کشورهای شیعه‌نشین تعطیل رسمی است. دسته‌های عزاداری با حمل پرچم‌های عزا، عَلَم و سایر نشان‌های مربوط به عزاداری در خیابان‌ها به حرکت درمی‌آیند و معمولاً به اماکن مذهبی و زیارتی می‌روند. این سنت از دوره آل‌بویه با اعلام تعطیلی عمومی روز عاشورا رواج یافت.[۱۰]

آیین‌های سوگواری عاشورا در آغاز بیشتر به گریه و مرثیه‌خوانی محدود بود، اما به‌تدریج مراسمی چون مداحی، روضه‌خوانی، سینه‌زنی، شمایل‌کشی و تعزیه به آن افزوده شد. بخش عمده این آیین‌ها در دوره‌های آل‌بویه، صفویه[۱۱] و قاجار[۱۲] شکل گرفته و گسترش یافته‌اند.

شیخ عباس قمی در مفاتیح الجنان برای روز عاشورا اعمالی چون ترک اشتغالات دنیوی، اظهار اندوه، عزاداری و زیارت امام حسین(ع)، قرائت سوره توحید، دعای عشرات، امساک از خوردن و آشامیدن بدون نیت روزه و لعن قاتلان امام حسین(ع) را ذکر کرده است.[۱۳]

روز عاشورا پیش از اسلام نیز نزد برخی اقوام و پیروان ادیان، از جمله یهودیان، مسیحیان و اعراب جاهلی، روزی شناخته‌شده و مورد احترام بود و در آن روز روزه می‌گرفتند.[۱۴] از پیامبر اسلام(ص) نقل شده که برای پرهیز از مشابهت با یهود، علاوه‌بر روز دهم محرم، یک روز پیش یا پس از آن نیز روزه گرفته شود.[۱۵] همچنین بنابر روایتی از امام باقر(ع)، روزه عاشورا پیش از تشریع روزه ماه رمضان رایج بود، اما پس از واجب شدن روزه رمضان، حکم آن نسخ شد.[۱۶] اهل سنت روزه این روز را مستحب می‌دانند و آن را سالروز نجات حضرت موسی(ع) و بنی‌اسرائیل از فرعون و عبور آنان از دریا می‌دانند.[۱۷] در مقابل، امامان شیعه از روزه گرفتن در این روز نهی کرده و به پرهیز از خوردن و آشامیدن بدون نیت روزه تا نزدیک غروب سفارش کرده‌اند.[۱۸]

صحنه‌ای از پرده‌خوانی روز عاشورا

در برخی منابع روایی نیز رخدادهایی چون توبه حضرت آدم، قرار گرفتن کشتی نوح بر کوه جودی، عبور حضرت موسی(ع) از دریا، ولادت حضرت عیسی(ع)، رهایی حضرت یونس(ع) از شکم ماهی و نجات حضرت یوسف(ع) از چاه به روز عاشورا نسبت داده شده است.[۱۹]

پانویس

  1. نک: دهخدا، لغت‌نامه دهخدا، ذیل واژه «عاشورا».
  2. ابن‌دريد، جمهرة اللغة، ۱۹۸۷م، ج۲، ص۷۲۷.
  3. صفایی و سعیدی، «عاشورا»، ص۱۵.
  4. صفایی و سعیدی، «عاشورا»، ص۱۵.
  5. مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۱۰۱،(ج۹۸) ص۳۴۸-۳۴۹.
  6. صفایی و سعیدی، «عاشورا»، ص۱۶.
  7. صفایی و سعیدی، «عاشورا»، ص۱۶.
  8. قمی، مفاتیح الجنان، اسوه، ص۲۹۰.
  9. قمی، مفاتیح الجنان، اسوه، ذیل «زیارت عاشورا».
  10. موسسه شیعه شناسی، سنت عزاداری و منقبت‌خوانی، ص۷۹
  11. آئینه‌وند، سنت عزاداری و منقبت‌خوانی، ۱۳۸۶ش، ص۱۴۷ به نقل از: نصرالله فلسفی، زندگانی شاه‌عباس اول، ج۳، ص۸۴۷.
  12. مظاهری، رسانه شیعه، ۱۳۸۹ش، ص۸۷.
  13. قمی، مفاتیح الجنان، اسوه، ص۲۸۹-۲۸۸.
  14. نگاه کنید به: استادی، «پیشینه عاشورا»، کتاب عاشوراشناسی، به همت پژوهشکده تحقیقات اسلامی، قم، زمزم هدایت، ۱۳۸۷ش، ص۳۹-۳۸.
  15. استادی، «پیشینه عاشورا»، ص۳۷-۳۸، به نقل از: بیهقی، ج۴، ص ۲۸۷، مسلم بن حجاج، صحیح مسلم، ج۳، ص ۱۵۰، محمد بن اسماعیل بخاری، صحیح بخاری، ج۳، ص ۵۷.
  16. صدوق، من لایحضره الفقیه، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۸۵.
  17. دبیری، «روز عاشورا را چگونه بگذرانیم؟»
  18. نگاه کنید به: استادی، «پیشینه عاشورا»، ص۴۲.
  19. صدوق، المقنع، ۱۴۱۵ق، ص۲۰۸.

منابع

  • ابن‌درید، محمد بن حسن، جمهرة اللغة، بیروت، دار العلم للملایین، ۱۹۸۷م.
  • استادی، رضا، «پیشینه عاشورا»، در کتاب عاشوراشناسی، به همت پژوهشکده تحقیقات اسلامی، قم، زمزم هدایت، ۱۳۸۷ش.
  • ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین، مقاتل الطالبین، بیروت، مؤسسة الاعلمی للمطبوعات، بی‌تا.
  • صفایی، مهوش و محمدحسن سعیدی، «عاشورا»، در دایرة المعارف تشیع (ج۱۱)، زیر نظر احمد صدر حاج سیدجوادی، کامران فانی و بهاءالدین خرمشاهی، تهران، موسسه انتشاراتی حکمت، چاپ دوم، ۱۳۹۰ش/۱۴۳۲ق.
  • دهخدا، علی‌اکبر، لغتنامهٔ دهخدا، تهران، مؤسسهٔ لغتنامه دهخدا، ۱۳۷۷ش.
  • شیخ صدوق، محمد بن علی، اَلمُقنع، قم، مؤسسه امام هادی(ع)، چاپ اول، ۱۴۱۵ق.
  • شیخ صدوق، محمد بن علی، مَن لا یَحضَرُهُ الفقیه، تحقیق و تصحیح علی‌اکبر غفاری، قم، دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزهٔ علمیه قم، چاپ دوم، ۱۴۱۳ق.
  • قمی، عباس، مفاتیح الجنان، قم، اسوه، بی‌تا.
  • مجلسی، محمدباقر، بِحارُ الاَنوارِ الجامعةُ لِدُرَرِ اَخبارِ الاَئمةِ الاَطهار، بیروت، دار احیاء التراث العربی، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق.
  • «پژوهشی درباره تاریخ شمسی عاشورا»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه، تاریخ درج مطلب: ۱۷ اسفند ۱۳۸۵ش، تاریج بازدید: ۳ تیر ۱۴۰۵ش.
  • عاشورا چه روزی و در چه فصلی اتفاق افتاده است؟، وبگاه خبر آنلاین، تاریخ درج مطلب: ۲۴ آذر ۱۳۸۹ش، تاریخ بازدید: ۳ تیر ۱۴۰۵ش.